Het is nog niet klaar, maar de eerste bewoners mochten afgelopen zaterdag gaan kijken naar hun nieuwe thuis. Een bijzonder moment “want da ge dit nog mee meugt maoken” hoorde ik diverse keren in de gangen. Ook een spannend moment, want wonen in een woonzorgcomplex heeft gewenning nodig. Iedereen blijft het liefste zo lang mogelijk thuis, maar als het dan niet anders meer kan dan is Janshove een fantastische plek om te wonen, met goede hulp en eigenlijk alles wat je nodig hebt.

Door Claudi Olieslagers

Afgelopen zaterdag mochten de bewoners van Janshove gaan kijken, want over een paar weken is het zover en verhuizen ze. Ik mocht voor Ons Weekblad met Janus Havermans (voor mij ome Jaon) mee gaan kijken.

We vielen van de ene verbazing in de andere, wat een prachtig gebouw. Oké we moesten nog even klunen want Janus (zo mag ik hem hier noemen) is rolstoelafhankelijk en alles is uiteraard nog niet helemaal klaar. Eerst hebben we beneden rondgekeken. Hier gaan 24 bewoners wonen met een verpleeghuisindicatie. Ook zijn er gezamenlijke en algemene ruimtes. De kamers daar zijn ook meer gericht op het feit dat mensen veel gebruik maken van de gezamenlijk huiskamers en dus in de praktijk wat minder in hun eigen appartement verblijven. Wat een prachtige, ruime badkamers hebben deze appartementen.

Daarna ging Janus dan echt richting zijn eigen nieuwe kamer, best een beetje spannend. De bovenste afdeling is voor Somatiek, hier zijn nu 19 woonplekken gecreëerd met ook gezamenlijke en algemene ruimtes en komen er in fase 2 nog 17 appartementen bij. Janus drukte voor de vorm op de deurbel die het uiteraard deed en ging zelfstandig met zijn rolstoel zijn kamer binnen. Je zag dat het hem toch wel wat deed, hij was er even stil van. Na even buiten gekeken te hebben, keek hij naar de praktische zaken. Zijn dochters Ria en Ellie waren bij hem. Vragen als ’waar gaan we het bed zetten en misschien kan mijn vitrine kastje met tractors hier wel staan’ passeerden de revue. Uiteraard werd ook nog even gekeken of de rolstoel onder de wastafel past “want dan kan ik mezelf scheren” en of hij zelf het raam open en dicht kon doen.

Het uitzicht, wat natuurlijk nog de nodige aandacht nodig heeft, werd bekeken en Janus verheugde zich al op het feit dat de oude Janshove afgebroken gaat worden dat hij dan weer wat verder weg zou kunnen kijken, richting de Leliestraat.

De komende weken wordt een beetje bedenken hoe alles mag komen staan en wat er misschien wel niet mee hoeft of misschien wel een wat grotere tafel, want er is meer plek. Plannen maken dus. Dinsdag 27 februari gaat het gebeuren, vroeg uit bed en dan de hele dag ’wachten’, Janus hoopt dat het mooi weer is dan kan hij er met zijn scootmobiel op uit. Een gespecialiseerd verhuisbedrijf gaat dan de eerste bewoners verhuizen en Janus is er daar een van. Om 17.00 uur is hij dan welkom in zijn nieuwe kamer en gaan zijn kinderen ervoor zorgen dat alles wat er door de verhuizers neergezet is een plekje krijgt, zodat er ook voor het eerst geslapen kan worden.

Al bij al een prachtige plek, wat uiteraard ook weer wennen zal zijn. Ik vroeg hem wat hij ging missen aan de oude Janshove en daarop antwoordde hij het rummicub plekje. Maar een ding weet ik zeker: op het nieuwe Janshove komt een prachtig rummicub plekje zodat Janus met zijn buurtjes iedere avond een spelletje kan spelen!

Spannende tijden dus voor de bewoners maar ook het personeel van Janshove en uiteraard mag ik terug komen, om straks te zien waar de tafel staat!