Woensdag 21 februari zou ze 26 jaar zijn geworden, Xenia Gounalakis. In mei 2013 kreeg ze slecht nieuws, ze bleek een tumor te hebben in haar nek. Toen ze haar leven weer op de rails leek te hebben, werd ze op 20-jarige leeftijd voor de tweede keer getroffen door kanker. Xenia overleed op 13 mei 2020. Er ontstond een stichting, Xenia’s Wish, met als missie om jongeren een kostbare kans te bieden om even te ontsnappen aan de zware last van hun ziekte. Ieder jaar op Xenia’s geboortedag wil de stichting iets organiseren. Dit jaar was het een lezing van Manu Keirse over helpen bij verlies en verdriet.

Door Claudi Olieslagers

Manu Keirse

Op het laatste moment was de lezing verplaats naar de Belgische kerk en de opkomst was groot. Manu Keirse is klinisch psycholoog, doctor in de geneeskunde en autoriteit in België en Nederland als het om verdriet, verlies en de laatste levensfase gaat. Zijn boeken zijn stuk voor stuk bestsellers. Manu nam de aanwezigen mee in de wereld van verdriet. “Wat kun je betekenen voor mensen die dit meemaken.” Zijn boodschap was duidelijk, verlies overleef je, maar je verwerkt het niet. Rouwen is emotionele arbeid. Ook kinderen moeten de kans krijgen om te rouwen. Geef kinderen correcte informatie, luister naar kinderen, geef ze concrete informatie, warmte en genegenheid en houd herinneringen levend. De boodschap van Manu Keirse was dan ook laat mensen die rouwen, vertellen en als ze klaar zijn met vertellen, laat ze dan nog een keer vertellen en nog een keer, zo vaak als nodig is. Mensen moeten met verlies leren omgaan, anders leren vasthouden. Je laat het nooit helemaal achter je. Verlies is een schaduw in je leven. Het is er altijd, voor je, naast je, achter je, soms wat minder, soms duidelijk zichtbaar. Heel veel mensen weten niet wat ze moeten zeggen, maar luister naar het verdriet. Kom niet binnen met de vraag “Hoe gaat het?”. Je weet het antwoord! Maar zeg “Vertel een hoe ben je de laatste dagen doorgekomen?”. Een goed luisteraar is een goede spreker. Het boek van Manu ’Helpen bij verlies en verdriet’ is een gids voor het gezin en de hulpverlener.

Tot over de Regenboog

Na de lezing was het woord aan Anneke Bakker, trotse uitgeverij van het Boek van Lidia. Lidia heeft alles opgeschreven om om te gaan met het verdriet van het verlies van haar dochter Xenia. Het boek ’Tot over de regenboog’ is een eerbetoon. Maar ook een boek om bewustwording en begrip te creëren. Ook Lidia vertelde nadat ze het eerste boek overhandigd had gekregen, dat je verdriet moet toelaten. Ze probeerde het druppelsgewijs te doen, omdat het anders te veel is. Manu Keirse heeft een hoofdstuk geschreven in haar boek en er zijn delen van Xenia haar eigen dagboek in opgenomen. Een bewuste keuze om te laten zien, hoe pubers omgaan met deze strijd. Manu kreeg uiteraard ook een boek overhandigd en vertelde dat we te lang doen alsof we aan een ziekbed staan. Dit kan zolang er kans is op genezing, verbetering of stabilisatie. Maar op het moment dat dat dat niet meer zo is, staan we aan het sterfbed en zouden we zoveel meer moeten bespreken, voor het welzijn van de zieken. Manu eindigde met “Goed sterven is leven doorgeven”.

Boek

Het boek ’Tot over de regenboog’ is een aangrijpend verhaal van hoop, veerkracht en liefde geworden. Het boek biedt een intiem kijkje in het leven van Xenia, een moedig meisje dat geconfronteerd wordt met een levensbedreigende ziekte. Geschreven vanuit het hart van haar moeder Lidia, onthult dit boek de onvoorwaardelijke liefde, de uitdagingen en de onverwachte vreugdemomenten die hun leven kleurden gedurende Xenia’s strijd.