Of al die kinderen goed geslapen hebben afgelopen vrijdag, betwijfel ik, want Baarle was wel heel spooky – wat een werk was er weer gemaakt van Halloween. De kartrekkers Gerwin en Monique (samen met het StOB, Stichting Ondernemend Baarle) genoten zelf volop, al baalde Gerwin dat hij geen tijd meer had gehad om zich te verkleden.

Door Claudi Olieslagers

Het weer was weer heerlijk, wat volle straten en terrassen opleverde. In de kroegen van Baarle zat iedereen met zijn rug naar de kastelein om zich te vergapen aan al dat ‘engs’ dat voorbij kwam; de tafeltjes in de restaurants aan het raam zaten allemaal vol. Er was genoeg te zien in Baarle, maar vooral ook te beleven.

Snoepjes

De Baton-Twirl Showgroep van Sint Remi stond bij de Belgische kerk. “Maar we blijven niet zo lang dit jaar,” zei een van de kinderen, “want we willen ook snoepjes halen.” Voor sommigen draaide het om de snoepjes; anderen genoten van al het enge dat ze zagen. Soms werd er driftig overlegd: wel of niet mee naar binnen? Menig vader moest even op zijn kinderen inpraten: “Het is niet echt.” Nou, het leek levensecht af en toe. Het gegil en gekrijs in de buurt van de Chaamseweg ging door merg en been, en menig kind kwam ook huilend tussen het mais vandaan.

Bloed en gruwel

Soms moet je dicht bij jezelf blijven; bij de frituur zat buiten een eng persoon met een schaal met hapjes waar driftig in gegraaid werd. De kroeg daarnaast had er veel werk van gemaakt. Je liep gewoon een soort voorstelling in, vol bloed en gruwel. Daar waren heel veel figuranten. De uitbater vertelde me dat de credits naar zijn vriendin Neeltje gingen, die daar al maanden mee bezig was. ’s Middags om 11.30 uur waren ze al begonnen met schminken, want er komt heel wat bij kijken. De rij voor de ’spookkroeg’ werd langer en langer, en menigeen die eruit kwam, was er even stil van of moest gerustgesteld worden.

Stil werd je ook bij het pleintje, waar het bijna een show was waar je doorheen liep. De doodskisten met skeletten deden je gruwelen. Waar de een helemaal verkleed was, liep de ander in gewone kleding rond. Er konden ook spookjes gezocht worden voor mooie prijzen, maar weinig kinderen waren daarmee bezig; je had je tijd al vol met vergapen aan al het gruwelijke in de straten van Baarle. Bij een van de kinderen mocht ik in zijn emmertje kijken naar het aantal snoepjes dat hij vergaard had. Ik was diep onder de indruk; de winkeliers waren vrijgevig. Maar gelukkig zat er hier en daar ook wat gezonds tussen, en ik hoorde een mama zeggen: “Hier gaan we heel lang mee doen.” Soms was het graaien om snoepjes, maar af en toe zei een van de kinderen nog beleefd “dank je wel” tegen een skelet of spook, waardoor die soms toch vertederd konden lachen.

Kleine heks

Chapeau voor karateclub Noritsu met hun Kick AND Treat. Je mocht trappen of slaan tegen een kussen met een van de sensei’s en kreeg dan pas je snoepje. “Ze moeten er wel wat voor doen,” zei sensei Jan. “We trainen op maandag en vrijdag; we zien je graag!” werd er vrolijk geroepen tijdens het uitdelen van de snoepjes, terwijl een andere sensei nog deed alsof hij erg bang was voor een kleine heks die hem te grazen ging nemen.

Het was weer een mooi feestje in Baarle. Grote dank aan de winkeliers die dit feestje mogelijk maakten. Ook dank aan de verkeersregelaars, die ervoor zorgden dat Baarle veilig bleef en dat de buschauffeurs hun werk konden blijven doen. Niet ideaal, maar wel veilig.

Geniet nog even na met de griezelige fotocollage van Hanne Dirven.